Mayıs'ın 22'si...

  Günler bir koşuşturmaca içinde geçip gidiyor,biz faniler ömrümüzden ömür tüketiyoruz. Bu döngü doğal olarak hep böyle geçecek,ancak bu geçişlerde şöyle bir etrafa bakabilmeyi,yolunun üstünde ki leylağın kokusunu doya doya içine çekebilmeyi,tepelerden inerken denizi kucaklayabilmeyi başarmak gerekiyor. Dün benim için oldukça zorlu bir gündü,sabah bir arkadaşımın kuzeni meme kanseri teşhisi almış onun muayenesi ile uğraştım. Yanıbaşınızda ben iyiyim,moralim iyi derken kara gözlerinden içine gözyaşlarını akıtan bir kadın. Anneme kötü şeyler olmasın diyen iki çift göz,çok konuşarak endişelerini bastırmaya çalışan bir adam. Ben de ise empati tavan yapmış hönküre hönküre ağlamak istiyorum,kelimelerimi tek tek dikkatlice seçerek iyilik meleği vasfıma uymaya çalışıyorum.
   Dün birde anacığımın ölüm yıldönümü idi. Eski yıllara göre daha sakinim ama yine de yüreğimin sızısı hiç 9 yıl geçmiş gibi değil,hala çok taze bir acı yaşıyorum. Canım annemi o kadar çok özlüyorumki,kokusunu,sıkı sıkı sarılmasını. Yavrummm ben size doyamıyorum hep gözümün önünde olmanızı istiyorum demesi kulaklarımdan gitmiyor. İyi ki 16 yıl iki apartman ötesinde oturmuşum,oğluma olan katkılarını saymakla bitiremem ve o konuda hakkını hiç ödeyemem. Oğlum tilav diye tutturduğunda cezvede pilav pişirivermesi,onunla bir yetişkinle konuşur gibi konuşması,benim gece nöbetlerimde oğluma beni hiç aratmaması dahası dahası işte bugünkü olgun,oturaklı laflar konuşan adam gibi adam bir oğula sahip olmamı sağladı. Teşekkürler anne iyi ki senin kızınım,iyi ki oğlumu birlikte yetiştirdik,hakklarını helal et......Seni çok ama çok seviyorum, her nerde ve kiminleysen çok ama çok mutlu ol,bu dünyada olamadığın kadar huzurlu ol öptümmmm kocamannnn...........



Anneler gününde yanında idik