Özlemek.......

Hep yaşamımız özlemek beklemek ve ümit etmek ile geçmez mi....Ben çok küçücük kıvılcımlarla ne hayaller kurar ne ümitler ederim ne özlemlere dalarım...Sonu hep hüsran değil elbette ama yine de kırılan üzülen her darbede yıkılmadım ayaktayım diyen güçlü kadını oynayan ben...

İşte şimdi şu an bir yıl önce ki Doğu Karadeniz buram buram burnumda tüttü neylemeli ki.....

Yine yeni yeniden

Çok da yazasım yok ama öksüz kalan sayfalarım şenlensin biraz fotoğraf paylaşmak istiyorum.Belli olmaz yarın şöyle bir eteğimde ki taşları döküveririm:))